Historia pobytu młodego Georga Friedricha Händla w Hanowerze ukazuje go jako człowieka odważnego i pełnego wielkich ambicji. Najpierw prawie poniósł śmierć w pojedynku z Johannem Matthesonem. Powód sporu oczywiście należał do tych najpoważniejszych: biorąc udział w wystawieniu jego Kleopatry, Händel nie ustąpił starszemu koledze miejsca przy klawesynie. Niedługo potem bezwzględnie wykorzystał zbieg okoliczności, debiutując jako dyrygent operowy kosztem swojego ówczesnego szefa – niepozbawionego wcale talentu Reinharda Keisera. Dzięki Andrzejowi Kosendiakowi i uczestnikom Kursu Interpretacji Muzyki Oratoryjnej i Kantatowej będziemy mieli okazję posłuchać twórczości obu rywalizujących przed trzystoma laty artystów.
Po raz pierwszy libretto Almiry, w pierwotnej wersji autorstwa Giulia Pancieriego, zostało wykorzystane w 1691 roku przez weneckiego kompozytora Giuseppe Boniventiego. Na terenie Niemiec historię kastylijskiej królowej najpierw miała okazję poznać operowa publiczność w Brunszwiku, dla której na warsztat wziął ją Ruggiero Fedeli. Dla Reinharda Keisera, ówczesnego kierownika Theater am Gänsemarkt w Hamburgu, włoski tekst libretta przetłumaczył Friedrich Christian Feustking. Zamiast jednak wystawić Almirę nad Łabą, Keiser wyjechał do saksońskiego Weißenfels. Tam jego zmodyfikowane opracowanie premierowo zaprezentowano w lipcu 1704 roku. Decyzja Keisera o wyjeździe była być może spowodowana nagłym zamówieniem od elektora Palatynatu Jana Wilhelma Wittelsbacha, który miał niebawem odwiedzić to miasto. Zgodnie z inną hipotezą, zasugerowaną przez Johna Mainwaringa, pierwszego biografa Händla, lubiący wystawne życie Keiser popadł w długi i najzwyczajniej w świecie uciekł z Hamburga przed swoimi wierzycielami.
Libretto Feustkinga, które miało być podstawą hamburskiego przedstawienia, trafiło w ten sposób do Händla – wówczas muzyka orkiestry Theater am Gänsemarkt. Kompozytor, korzystając częściowo z pomysłów Keisera, napisał własną operę. Wystawiona w styczniu 1705 roku odniosła wielki sukces. Umożliwiło to kompozytorowi napisanie kolejnego dzieła dla Hamburga – opery Nero. Kiedy latem Keiser powrócił do miasta, okazało się, że ma za złe młodszemu koledze, iż ten wykorzystał jego nieobecność. To właśnie złe stosunki między nimi w niedługim czasie przyczyniły się prawdopodobnie do wyjazdu Händla do Włoch. Keiser fragmenty niewykorzystanego opracowania opublikował w swoim zbiorze Componimenti musicali, a jego wersję Almiry (kolejną) wystawiono w Hamburgu pod koniec 1706 roku. Händel w tym czasie był już we Włoszech. Trzyletni pobyt w tym kraju stał się kolejnym ważnym przystankiem na drodze do osiągnięcia artystycznej maestrii.