Motyw wody – obecny zarówno w refleksyjnej pieśni Samuela Barbera, jak i w żywiołowej marynarskiej szancie – spaja program, w którym spotykają się różne języki muzyczne i emocjonalne światy. Od intymnej melancholii, przez ironię i eksperyment, po kontemplację i duchowość – ten wielobarwny repertuar zaprezentuje wyłoniony w konkursie na projekt muzyczny nawiązujący do tematu 61. edycji Wratislavii Cantans zespół Les 4 Sens.

Samuel Barber należał do najważniejszych amerykańskich kompozytorów XX wieku. Koncert otworzy wykonanie jego bardzo osobistego, krótkiego, przepojonego melancholią utworu To Be Sung on the Water op. 42 nr 2 do tekstu Louise Bogan – opowieści o żałobie po stracie miłości i próbie pogodzenia się z utratą. Pieśń powstała w 1968 roku, gdy trwający blisko cztery dekady związek jej autora z Gianem Carlem Menottim dobiegał końca. Twórczość Barbera reprezentować będzie także powstały w latach 1939–1940 cykl Reincarnations op. 16. Artysta sięgnął w nim po słowa irlandzkiego poety Antoine’a Ó Raifteiriego, nazywanego ostatnim z wędrownych bardów – wybór nie należy do przypadkowych, zważywszy na korzenie matki kompozytora. W odróżnieniu od późniejszych pieśni te przesycone są namiętnością i silnymi emocjami. Z kolei Deux Poèmes op. 39 Dariusa Milhauda pochodzą z lat 1916–1919. Pełna zadumy Éloge wykorzystuje tekst francuskiego poety i noblisty Saint-Johna Perse’a. Z kolei w Le Brick autor sięgnął po liryk René Chalupta. W programie koncertu znalazła się także wyrazista, rytmiczna nowozelandzka szanta Soon May the Wellerman Come – opowieść o wytrwałości, ciężkiej pracy i nadziei, ale też o bezwzględnej rzeczywistości życia marynarzy i wielorybników.

Szkocka twórczyni Thea Musgrave należy do najważniejszych kompozytorek swojego kraju. Artyści zaprezentują cykl jej autorstwa – On the Underground Set No. 2 (The Strange and the Exotic). Powstał w 1994 roku i składa się z czterech krótkich ogniw: Dreams, I Saw a Peacock with a Fiery Tail, The Subway Piranhas (na zakończenie chór powraca do pierwszego z nich). Zabrzmi także krótka, dowcipna, a zarazem awangardowa Fuga geograficzna z 1930 roku – najbardziej znane dzieło Ernsta Tocha. Pomysł na nie jest prosty: chór śpiewa nazwy miast i państw, całość zaś przyjmuje formę ścisłej fugi. Trzy kołysanki op. 49 Henryka Mikołaja Góreckiego z kolei to muzyka kontemplacyjna, pełna spokoju i skupienia. Tworzą ją: Uśnijże mi, uśnij, Kołysz-że się, kołysz oraz Nie piej, kurku, nie piej. Prawykonanie odbyło się w 1991 roku w Lerchenborgu w Danii. Programu dopełni Ad maiorem Dei gloriam Benjamina Brittena – siedmioczęściowy cykl do słów Gerarda Manleya Hopkinsa, napisany w 1939 roku.