Fryderyk Chopin był niewątpliwie w Paryżu osobą znaną. Jego życie prywatne było jednak dla ówczesnej prasy owiane tajemnicą. Do sfery tej miało dostęp jedynie wąskie grono najbliższych kompozytorowi osób, w którym po pewnym czasie pojawił się też wyjątkowy wirtuoz – Ferenc Liszt.

To właśnie Liszt był uznawany za jednego z najlepszych interpretatorów dzieł Chopina, zaraz po samym ich autorze. Obaj twórcy spotykali się często w Paryżu, a także w posiadłości George Sand –Nohant. Połączyła ich wielka przyjaźń. Introwertyczny Chopin stał się przeciwwagą dla emocjonalnego i ekstrawertycznego węgierskiego wirtuoza. Podobno podczas swych występów Liszt był królem estrady. Często zdarzało się, że kobiety mdlały, oczarowane jego grą, a niektórzy słuchacze po koncercie wbiegali na podium, aby zdobyć cenną pamiątkę, jaką mogła być chociażby pęknięta struna fortepianu. Spod pióra Liszta wyszła też pierwsza biografia Chopina. Była ona jednocześnie pierwszą próbą omówienia powszechnie cenionych kompozycji Polaka.
 
Kompozycje Chopina i Liszta, a także dzieła innych wybitnych twórców muzyki fortepianowej usłyszymy w wykonaniu Eugena Indjica. Międzynarodowa kariera amerykańskiego pianisty pochodzenia rosyjsko-serbskiego rozpoczęła się od zdobycia czwartego miejsca w VIII edycji Konkursu Chopinowskiego w 1970 roku. Potem przyszły kolejne sukcesy w prestiżowych światowych zmaganiach pianistycznych. Jako ceniony interpretator muzyki romantyzmu i koncertujący wirtuoz był wielokrotnie zapraszany do jury prestiżowych konkursów. Jego talent i wrażliwość artystyczną doskonale opisano w holenderskim czasopiśmie „Politiken”: „Gra Chopina jak Polak, Debussy’ego jak Francuz, a Rachmaninowa jak mistrz muzyki rosyjskiej”.