NFM Orkiestra Leopoldinum zaprasza na wyjątkowy wieczór w historycznych murach Uniwersytetu Wrocławskiego. We wspaniałej barokowej sali Oratorium Marianum spotkamy się z dziełami reprezentującymi trzy różnorodne muzyczne światy.

Program koncertu otwiera jedna z kompozycji najsłynniejszego z synów Johanna Sebastiana Bacha – Carla Philippa Emmanuela. Twórczość tego artysty, zwanego „Bachem berlińskim”, przez historyków muzyki jest często określana jako łącznik między muzyką baroku i klasycyzmu. Choć w swojej działalności artystycznej koncentrował się on przede wszystkim na muzyce przeznaczonej na klawesyn i pianoforte, znajdujemy w jego dorobku dziewięć koncertów na inne instrumenty z towarzyszeniem orkiestry. Najchętniej grywanym z nich jest Koncert a-moll na wiolonczelę i smyczki. To najmłodszy z trzech koncertów wiolonczelowych kompozytora. Pierwotnie utwór ten był przeznaczony na instrument klawiszowy, później doczekał się również wersji na wiolonczelę oraz flet. Mimo że w Koncercie dostrzegamy jeszcze nawiązania do kończącej się ery baroku, pełne dramatyzmu i wyraziste dzieło jest jedną z wizytówek stylu Carla Philippa Emmanuela.

Po kompozycji powstałej u schyłku baroku usłyszymy utwory skomponowane w duchu muzyki nowej. Jednym z nich jest liczące sobie trzy lata dzieło Ouroboros austriackiego kompozytora Thomasa Larchera. Artysta ten cieszy się uznaniem światowej krytyki, zyskawszy miano jednego z tych kompozytorów, których muzyka ma własne, indywidualne brzmienie („The Times”). Tytuł jego utworu przeznaczonego na wiolonczelę z towarzyszeniem orkiestry nawiązuje do starogreckiego symbolu nieskończoności – pożerającego swój własny ogon węża Uroborosa. Stąd też wielokrotnie słuchacz spotyka się z następującym po sobie rozwojem pewnych fragmentów muzycznych i prezentowaniem ich w pierwotnej postaci. Z twórczością Larchera kontrastuje dzieło Tabula Rasa, które usłyszymy w finale koncertu. Kompozycja ta powstała w 1977 roku na prośbę Eriego Krasa, przyjaciela Arvo Pärta. Utwór miał zostać wykonany wraz z Concerto grosso Alfreda Schnittkego, stąd też jest przeznaczony na taką samą obsadę instrumentalną. Pärt podzielił swoją kompozycję na dwie części, zatytułowane Ludus (Gra lub Widowisko) i Silentium (Cisza). Ta pełna natchnienia, tworząca niezwykłą atmosferę kompozycja do dziś jest jednym z najchętniej grywanych i słuchanych dzieł estońskiego mistrza duchowego minimalizmu.