Utwory Fryderyka Chopina oraz Gustava Mahlera zabrzmią w Sali Głównej na koncercie z okazji zakończenia sezonu symfonicznego. Gościem specjalnym tego wyjątkowego koncertu będzie francuski pianista David Fray.

II Koncert fortepianowy f-moll Fryderyka Chopina  jest w zasadzie pierwszym z dwóch utworów tego typu, które wyszły spod pióra najsłynniejszego polskiego kompozytora. Dzieło, choć napisane pod wpływem uczucia do Konstancji Gładkowskiej, młodzieńczej miłości artysty, zostało wydane z dedykacją dla Delfiny Potockiej. Kompozycja, mimo że zakorzeniona w tradycji mozartowskiej, zawiera w sobie wszystko to, za co kochamy muzykę Chopina – wyrazistość, indywidualizm, typowo romantyczną ekspresję i nietuzinkowe nawiązania do polskiego folkloru.

Gustav Mahler nie dodał do VI Symfonii a-moll żadnego podtytułu, który miałby sugerować temat pozamuzyczny. Przydomek „Tragiczna” symfonia ta otrzymała dopiero po kilku latach od swojego powstania. Miało to miejsce podczas jej wykonania w Wiedniu w 1907 roku. Dodano to określenie w programie koncertu; również dyrygent i przyjaciel Mahlera – Bruno Walter – wspominał, że kompozytor określił w swoich pamiętnikach Symfonię a-moll jako symfonię tragiczną. W utworze zauważyć możemy wiele kontrastów. Słuchając symfonii, odnosi się wrażenie, jakby podczas procesu komponowania autorem targały różne emocje. Może to dziwić, ponieważ Mahler napisał ten utwór w szczęśliwym dla siebie okresie życie: u swojego boku miał niedawno poślubioną Almę; z radością obserwował, jak rosną jego córki; jeśli zaś chodzi o życie zawodowe, to ten czas był dla niego pozytywny i stabilny. Mimo to właśnie wtedy powstawała VI Symfonia a-moll, która pełna jest niepokoju. Żona kompozytora relacjonowała, że jest to dzieło wypływające prosto z jego serca, totalnie autentyczne i osobiste. Małżonkowie silnie przeżywali ten utwór – płakali, gdy do ich uszu docierały dźwięki VI Symfonii a-moll.

W swojej kompozycji Mahler wykorzystał nietypowy zabieg – zastosował drewniany młot w roli instrumentu muzycznego. Żona kompozytora przyrównała te specyficzne dźwięki do życiowego losu, który uderza w człowieka trzykrotnie i uśmierca go. Niektórzy ten motyw traktują jako proroczy dla Mahlera. Niedługo bowiem po napisaniu tego dzieła spotkały go trzy tragiczne sytuacje: pochował najstarszą córkę, musiał zrezygnować z posady w Operze Wiedeńskiej i dowiedział się o swojej nieuleczalnej chorobie serca, która doprowadziła go ostatecznie do śmierci. Te zrządzenia losu i odmienność VI Symfonii od pozostałych sprawiły, że wiele osób traktuje „Tragiczną” jako muzyczną autobiografię Mahlera, który podświadomie mógł przeczuwać swój kres.