Twórczość Johanna Sebastiana Bacha niejedno ma imię. Wśród doskonałych kantat, dwóch pasji, słynnych Koncertów brandenburskich, skrzypcowych sonat i partit, Das Wohltemperierte Klavier, Die Kunst der Fuge  i wielu innych świetnych dzieł odnaleźć można również kompozycje na skrzypce z towarzyszeniem instrumentu klawiszowego. Wybrane utwory tego typu usłyszymy podczas kolejnego wieczoru kameralnego w Narodowym Forum Muzyki.

Bohaterami spotkania będą dwaj artyści na co dzień związani z różnymi przestrzeniami polskiej sceny muzycznej. Jednym z nich będzie Marcin Markowicz – koncertmistrz NFM Filharmonii Wrocławskiej i drugi skrzypek Lutosławski Quartet. Markowicz nie tylko czynnie koncertuje, lecz także poświęca się aktywności kompozytorskiej – jego dzieła były wykonywane na festiwalach muzycznych w Europie, Stanach Zjednoczonych i Azji. Kompozytorem i aranżerem jest również Marcin Masecki. Pianista od lat kojarzony jest ze sceną muzyki jazzowej i eksperymentalnej, a jednocześnie z… wykonawstwem repertuaru klasycznego. Twórczość Johanna Sebastiana Bacha wydaje się niezwykle bliska Maseckiemu – w dorobku ma dwie płyty z kompozycjami barokowego mistrza (Die Kunst Der Fuge i Bach Rewrite).

W wykonaniu artystów usłyszymy wybrane kompozycje ze zbioru VI Sonat na skrzypce i klawesyn autorstwa Johanna Sebastiana Bacha. Mistrz baroku skomponował wspomniane dzieła na przestrzeni trzech lat (1720–1723), podczas pobytu w Köthen. W tym czasie, a może nawet jeszcze później, wielokrotnie nanosił do swych sonat poprawki, o czym świadczą dostępne dziś, różniące się od siebie kopie rękopisów. Dążący do perfekcji kompozytor stał się w ten sposób twórcą dzieł doskonale korespondujących z muzyką Corellego i innych barokowych mistrzów literatury skrzypcowej. Sonatom na skrzypce i klawesyn nie brak również punktów wspólnych z pozornie odległymi Sonatami na skrzypce i fortepian autorstwa Ludwiga van Beethovena. Muzykę jednego z klasyków wiedeńskich i dzieła Bacha łączy bowiem ukryty ładunek emocjonalny. Nie umknęło to uwadze Alberta Schweitzera (pierwszego biografa Johanna Sebastiana), który pisał: „Sonaty Bacha, podobnie jak Beethovenowskie, wyobrażają stany uczuciowe i przeżycia wewnętrzne, lecz miejsce namiętności zajmuje siła”. Nie ulega wątpliwości, że każda z Sonat na skrzypce i klawesyn jest wyzwaniem nawet dla doświadczonych wirtuozów. Podobnie jest w przypadku VI Sonat organowych, dzieł, które wyszły spod pióra kompozytora w latach 1727–1730 i wpisały się na stałe do kanonu literatury przeznaczonej na ten instrument. Bach osiągnął w sztuce organistowskiej niezwykłą precyzję, której wymaga również od wykonujących jego ekstremalnie trudne dzieła – niezależnie od tego, czy utwory owe grane są w oryginale czy w interesującej transkrypcji na skrzypce i współczesny instrument klawiszowy.