Koncert Apoteoza tańca poświęcony będzie dwóm znamienitym kompozytorom przełomu XVIII i XIX wieku. NFM Orkiestra Leopoldinum zaprezentuje VII Symfonię A-dur op. 92 Ludwiga van Beethovena oraz IV Symfonię A-dur op. 90 „Włoską” Feliksa Mendelssohna Bartholdy’ego. Muzyków poprowadzi dyrektor Narodowego Forum Muzyki – maestro Andrzej Kosendiak.

Podczas koncertu usłyszymy dzieła należące do najbardziej „optymistycznych” utworów zarówno w dorobku Ludwiga van Beethovena, jak i Feliksa Mendelssohna Bartholdy’ego. Mendelssohn w latach 1829–1831 odbywał dłuższą podróż po Europie, która przyniosła mu niezliczone inspiracje. Swoją IV Symfonię A-dur pisał pod wpływem niezwykłej dla niego atmosfery Włoch, stąd też wziął się podtytuł tego dzieła. Kompozytor niejako sam był zaskoczony, jak bardzo radosny charakter ma cała symfonia. Podczas podróży nie omieszkał wysłać ukochanej siostrze listu z Rzymu i w ten sposób poinformował ją o pracy nad najnowszą kompozycją. W IV Symfonii A-dur można wysłyszeć włoski charakter i zachwyt Italią. Utwór jest lekki i radosny, a kompozytor umiejętnie wprowadza tu elementy włoskich tańców: rzymskiego saltarella oraz neapolitańskiej tarantelli.

Tytuł koncertu nawiązuje do stwierdzenia Richarda Wagnera, który określił VII Symfonię A-dur Beethovena mianem „apoteozy tańca”. Wagner bardzo trafnie oddał charakter tego utworu, przypisując mu gloryfikację tańca. Zamierzeniem Beethovena było nawiązanie do bachanaliów, czyli starożytnych obrzędów na cześć Bachusa (w mitologii greckiej był on bogiem płodności i wina). Uroczystości te związane były z rozpustną zabawą, wypełnioną tańcem. Beethoven miał świadomość swojego geniuszu i w kontekście VII Symfonii przyrównał siebie do Bachusa: „Muzyka jest winem, które inspiruje nas do tworzenia, ja jestem Bachusem, który daje to wspaniałe wino, aby uczynić ludzi duchowo pijanymi”. Beethovenowska VII Symfonia A-dur bazuje na powtarzających się figurach rytmicznych oraz częstym wykorzystaniu rytmów punktowanych, co nadaje dziełu taneczności. Dodatkowo całość utworu utrzymana jest w szybkim tempie, dzięki czemu dzieło okazuje się wyjątkowo energetyczne. Jedynie druga część jest nieco wolniejsza. Zyskała ona tak wielkie uznanie publiczności, że zaczęto wykonywać ją na koncertach jako autonomiczny utwór. Nic w tym dziwnego – Allegretto urzeka niebywale pięknymi tematami melodycznymi.