Serdecznie zapraszamy na pierwszy koncert NFM Filharmonii Wrocławskiej w sezonie 2021/2022! Orkiestrę poprowadzi dyrektor artystyczny zespołu, Maestro Giancarlo Guerrero, zaś w roli solisty wystąpi wybitny pianista Piotr Anderszewski. W programie znalazły się dzieła Josepha Haydna, Igora Strawińskiego oraz Ludwiga van Beethovena.
Koncerty na instrumenty klawiszowe – klawesyn lub fortepiano, czyli wczesną odmianę fortepianu – w dorobku Josepha Haydna zajmują marginalne miejsce. Ostatnim napisanym przez niego dziełem w tym gatunku jest Koncert fortepianowy D-dur Hob. XVIII:11, skomponowany na początku lat 80. XVIII wieku, a zatem w okresie, w którym artysta był już uznany i rozpoznawalny. Niektórzy badacze zwracali uwagę na podobieństwo tego dzieła do koncertów Wolfganga Amadeusa Mozarta, będące być może rezultatem znajomości zawartej przez obu artystów i jednocześnie wyrazem hołdu i sympatii złożonym przez Haydna młodszemu koledze. Całe dzieło jest krótkie i lekkie w nastroju. Wieńczy je Rondo all’Ungarese inspirowane muzyką węgierską.
Symfonie instrumentów dętych to utwór ukończony przez Strawińskiego w 1920 roku. Kompozytor zadedykował go pamięci zmarłego dwa lata wcześniej Claude’a Debussy’ego i przeznaczył na instrumenty dęte drewniane i blaszane. Rosyjski kompozytor wykorzystał w tym dziele krótki chorał, który opublikował w 1918 roku w poświęconym pamięci francuskiego twórcy specjalnym numerze czasopisma „La Revue musicale”. Wśród pozostałych kompozytorów, którzy nadesłali swoje dzieła, znaleźli się m.in. Maurice Ravel i Manuel de Falla. Tytuł „symfonia” jest nieco mylący, bowiem nie dotyczy formy dzieła, lecz odnosi się do greckiego słowa oznaczającego zgodne, harmonijne brzmienia. W tej lapidarnej kompozycji Strawińskiego pojawiają się nawiązania do rosyjskiej muzyki ludowej. Ze względu na surowy charakter dzieło to nie znalazło początkowo uznania publiczności, a prawykonaniu w Londynie towarzyszyły podobno (jak wynika ze wspomnień Artura Rubinsteina) wybuchy śmiechu. Szybko jednak utwór zdobył należne mu miejsce w historii dwudziestowiecznej muzyki.
Wieczorne spotkanie z NFM Filharmonią Wrocławską zakończy wykonanie V Koncertu fortepianowego Es-dur „Cesarskiego”, dzieła, które okazało się ostatnim, jakie Beethoven przeznaczył na instrument solowy z orkiestrą. Podtytuł, pod którym utwór jest powszechnie znany, nie pochodzi od kompozytora, lecz od jego angielskiego wydawcy, Johanna Baptista Cramera. Utwór jest przebojowy w charakterze, a wirtuozowska i błyskotliwa partia solowa daje wykonawcy świetną okazję do zaprezentowania możliwości.
