W programie koncertu wybitnego brytyjskiego dyrygenta, organisty i pianisty Wayne’a Marshalla i NFM Filharmonii Wrocławskiej znalazły się trzy arcydzieła muzyki francuskiej, napisane w XIX i XX wieku. Najpierw zabrzmią dwie mniej znane kompozycje, zaś punktem kulminacyjnym będzie wykonanie jednego z najsławniejszych utworów, w którym twórca wykorzystał brzmienie wielkiej orkiestry symfonicznej oraz organów. Symfonia organowa od wielu lat zachwyca kolejne pokolenia melomanów potęgą i bogactwem brzmienia.
Bez wątpienia najbardziej rozpoznawalnym dziełem Paula Dukasa jest poemat symfoniczny Uczeń czarnoksiężnika. Koncert będzie znakomitą okazją do poznania mniej popularnej kompozycji jego autorstwa – opartego na wątkach z mitologii perskiej barwnego i efektownego poematu tanecznego La Péri. Zdecydowanie wart jest on zainteresowania, choćby ze względu na stawiane wykonującej go orkiestrze bardzo wysokie wymagania. Zmysłowy, oniryczny charakter muzyki świetnie pasuje do opisanych w libretcie wydarzeń. Główny bohater dzieła, Iskender, poszukuje kwiatu nieśmiertelności, będącego w posiadaniu tytułowej peri, czyli żeńskiego bóstwa, odpowiednika europejskiej wróżki. Nie mniej efektowna jest także poprzedzająca balet fanfara przeznaczona na instrumenty dęte blaszane (Fanfare pour précéder La Péri).
Cortège et Litanie op. 19 nr 2 Marcela Dupré to kompozycja pierwotnie przeznaczona na fortepian. Jednak twórca, wybitny organista, sporządził też wersję na organy solo oraz na organy i orkiestrę. W tej spokojnej, medytacyjnej, pełnej dostojeństwa muzyce partia solowego instrumentu harmonijnie łączy się z brzmieniem orkiestry. Ostatnim utworem w programie koncertu jest napisana w 1886 roku i zadedykowana pamięci Ferenca Liszta III Symfonia c-moll op. 78 „Organowa” Camille’a Saint-Saënsa. Sam twórca był dumny z tego utworu i przyznawał, że jest to jego szczytowe osiągnięcie. Chociaż dzieło zawiera rozbudowaną partię organów, to w skład orkiestry wchodzi tu także fortepian, co daje intrygujące i niebanalne brzmienie. Słuchacz znajdzie tu całą gamę emocji: jest dramatyzm, są odcinki ujmujące ciepłem i liryzmem, zaś finałowa apoteoza przytłacza blaskiem i potęgą brzmienia.