Założony w 2006 roku Apollon Musagète Quartett należy do najbardziej rozpoznawalnych polskich zespołów kameralnych. Podczas koncertu w Narodowym Forum Muzyki artyści wykonają dwa romantyczne arcydzieła, oba należące do popularnych i często wykonywanych kompozycji przeznaczonych na kwartet smyczkowy i napisane w tej samej tonacji – d-moll.

Chociaż czeski kompozytor Antonín Dvořák najbardziej znany jest ze swoich symfonii, poematów symfonicznych oraz koncertów instrumentalnych, to był także autorem znakomitych utworów przeznaczonych na zdecydowanie mniejsze składy. Napisał między innymi czternaście kwartetów smyczkowych. Dziewiąty z nich ukończony został w grudniu 1877 roku. Twórca zadedykował go Johannesowi Brahmsowi, który wspierał go i pomagał mu na wczesnym etapie kariery. Na mroczny charakter IX Kwartetu d-moll wpływ miały tragedie, jakie w krótkim czasie dotknęły kompozytora. W sierpniu tego samego roku zmarła jego licząca zaledwie dziesięć miesięcy córka, a we wrześniu – trzyipółletni syn. Wydarzenia te odcisnęły swoje piętno na napisanym w tym samym roku dziele.

XIV Kwartet smyczkowy d-moll D 810 „Śmierć i dziewczyna” Franza Schubert to jedno z najbardziej znanych dzieł kameralnych stworzonych w epoce romantyzmu. Podtytuł wskazuje na cytat z pieśni kompozytora napisanej do słów Matthiasa Claudiusa. Pojawia się on w ogniwie drugim kwartetu, lirycznym i śpiewnym Andante con moto. Jednak spokój panujący w tej części porównać można chyba tylko do przysłowiowego oka cyklonu. Otaczają ją bowiem ogniwa o wielkim natężeniu emocjonalnym, muzyka mroczna, gwałtowna, często drapieżna. Odnosi się to zarówno do części pierwszej, którą otwiera dramatyczny, deklamacyjny motyw brzmiący jak pytanie, jak też do rytmicznego Scherzo oraz finałowego Presto. To ostatnie ogniwo jest stylizacją taranteli – tańca włoskiego, zgodnie z wierzeniami tańczonego po ugryzieniu tarantuli, której jad wywoływać miał szaleństwo i konwulsje. U Schuberta ten pełen zapamiętania, złowieszczy taniec nabiera cech danse macabre.