Młody angielski dyrygent Finnegan Downie Dear jest artystą cieszącym się wielkim uznaniem ze strony międzynarodowej krytyki muzycznej. Przepustką do kariery było wygranie przez niego Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego im. Gustava Mahlera w Bambergu w 2020 roku. Swojego rzemiosła uczył się u boku artystów tej miary co Thomas Adès, sir Simon Rattle czy Daniel Harding. Podczas koncertu z NFM Filharmonią Wrocławską artysta przedstawi program opowiadający o tym, jak silna w człowieku jest iskra życia i ciekawość skłaniająca do poznania świata.

Urodzony w 1971 roku angielski kompozytor, dyrygent i pianista Thomas Adès należy do najbardziej cenionych postaci międzynarodowej sceny muzycznej. Podczas koncertu jego dorobek reprezentować będzie Polaris (Voyage for Orchestra) z 2010 roku. Tytuł odnosi się do Gwiazdy Polarnej, dawniej kluczowej dla nawigacji morskiej. To wirtuozowsko zorkiestrowane dzieło, pomimo krótkiego czasu trwania, stwarza sugestywny obraz podróży przez ogromne, barwne przestrzenie. D’Om le vrai sens z kolei to koncert klarnetowy autorstwa Kaiji Saariaho, fińskiej kompozytorki współczesnej. Tytuł oznacza w języku starofrancuskim „prawdziwy zmysł człowieka”, a inspiracją do jego napisania był cykl sześciu gobelinów zatytułowany Dama i jednorożec, a stworzony na początku XVI wieku. Nazwy poszczególnych ogniw koncertu odpowiadają kolejnym tapiseriom: Słuch, Wzrok, Węch, Dotyk, Smak i, część reprezentująca enigmatyczny szósty zmysł, Mojemu jedynemu pragnieniu. Partię solową wykona w tym dziele belgijska klarnecistka, uczennica Sabine Meyer – Annelien Van Wauwe. W czasie wykonywania poszczególnych fragmentów koncertu solistka powinna znajdować się za każdym razem w innym miejscu sali koncertowej i estrady.

Drugą część wieczoru rozpocznie lapidarna, efektowna Fanfara z baletu La Péri Paula Dukasa, przeznaczona na instrumenty dęte blaszane. Po niej nastąpi napisana w 1916 roku IV Symfonia duńskiego kompozytora Carla Nielsena, nosząca podtytuł „Nieugaszalna”. Autor tłumaczył, że chciał za jego pomocą wyrazić niemożliwą do stłamszenia i powstrzymania wolę istnienia, związany z nią pęd i energię, która jest wspólna wszystkiemu, co żyje. Najbardziej znanym elementem tej symfonii jest wirtuozowska bitwa rozgrywająca się w czwartej, ostatniej części dzieła pomiędzy dwoma zestawami kotłów rozmieszczonych na obu krańcach estrady. Fragment ten, robiący wielkie wrażenie na słuchaczach, wymaga też od perkusistów wielkiej wirtuozerii oraz precyzji, i  prowadzi do potężnej, pełnej optymizmu kulminacji.