NFM Orkiestra Leopoldinum rozpoczyna swój kolejny sezon artystyczny – a ten będzie tak samo różnorodny jak koncert inauguracyjny. Kontrastujące dzieła Arvo Pärta i Dymitra Szostakowicza zespół wykona pod kierownictwem swojego nowego dyrektora artystycznego – Josepha Swensena, cenionego amerykańskiego dyrygenta, skrzypka i kompozytora.

Te Deum jest jednym z utworów, w którym Arvo Pärt zastosował swoją autorską technikę komponowania, zwaną tintinnabuli (z łac. dzwonki). Celem było stworzenie dzieła muzycznego, które w swym brzmieniu jest niezwykle ascetyczne – okrojone z nadmiaru dźwięków, spokojnie przebiegające w czasie. Z indywidualnym językiem muzycznym kompozytora, którego głównym elementem jest tintinnabuli, łączy się również jego przywiązanie do wartości chrześcijańskich. W efekcie Arvo Pärt czerpie garściami z tradycji muzyki sakralnej, poszukując w swej działalności kompozytorskiej ponadczasowego piękna. Dodatkowo nawiązuje do praktyk medytacyjnych prawosławnych mnichów żyjących w rejonie Świętej Góry Athos. W Te Deum odnajdujemy wszystkie najważniejsze cechy twórczości Arvo Pärta. Trudno zorientować się, że dzieło powstało w latach 80. XX wieku – korzystając z wzorców renesansowych i śpiewów bizantyjskich, artysta stworzył niewątpliwie kompozycję ponadczasową.

XIV Symfonię Dymitra Szostakowicza łączy z Te Deum Pärta pewna ascetyczność brzmienia. Szostakowicz zrezygnował bowiem z wykorzystania orkiestry symfonicznej i zastąpił ją zespołem smyczkowym i instrumentami perkusyjnymi, które towarzyszą dwóm głosom solowym. Charakter XIV Symfonii odbiega jednak od spokojnej, medytacyjnej twórczości Arvo Pärta. Szostakowicz prezentuje słuchaczowi cały wachlarz emocji – od fragmentów kontemplacyjnych po chwile przepełnione grozą. Nastroje te są ściśle związane z wykorzystaną w XIV Symfonii poezją. Jedenastoczęściowe dzieło powstało bowiem w oparciu o wiersze autorstwa Lorki, Apollinaire’a, Küchelbeckera i Rilkego. Sam Szostakowicz był ze swą kompozycją niezwykle związany. W czasie gdy czekał na zwrot rękopisu od wydawnictwa, które przygotowywało go do publikacji, zwierzał się przyjaciołom, że cierpi na bezsenność. Wynikała ona z obawy, że nie będzie w stanie odtworzyć XIV Symfonii z pamięci, jeśli nuty zaginą.