Podczas pierwszej części styczniowego spotkania z Wrocławską Orkiestrą Barokową przypomnimy dzieła autorstwa polskich kompozytorów, którzy byli także wirtuozami skrzypiec. Nie zabraknie miejsca również na twórczość z zagranicy – w finale koncertu usłyszymy muzykę Josepha Martina Krausa, zwanego szwedzkim Mozartem.

Cieszący się sławą wielkiego skrzypka Karol Lipiński był porównywany przez publiczność i krytyków do legendy światowej wiolinistyki – Niccola Paganiniego. Włoski wirtuoz, poproszony kiedyś o wskazanie najlepszego skrzypka na świecie, miał odpowiedzieć: „Nie wiem, kto jest najlepszy, ale Lipiński ma na pewno drugie miejsce”. Bez wątpienia Lipiński doskonale odnajdywał się zarówno w roli wykonawcy, jak i kompozytora: stworzył wiele dzieł solowych, kameralnych i orkiestrowych. Pierwsza z jego symfonii powstała prawdopodobnie w 1810 roku, kiedy przebywał we Lwowie. Czteroczęściowe dzieło zostało napisane dla niewielkiego zespołu orkiestrowego hrabiego Starzeńskiego, w którym pracował Lipiński. Symfonia B-dur nawiązuje swym brzmieniem do muzyki orkiestrowej Josepha Haydna – ojca klasycznej symfonii, niepodważalnego w tym czasie autorytetu w dziedzinie kompozycji.

Utrzymany w duchu klasycyzmu jest również III Koncert skrzypcowy Feliksa Janiewicza – przykuwa on uwagę słuchacza już od pierwszych taktów. Z tego powodu tym bardziej zadziwiające jest, że choć kompozytor za życia cieszył się nie lada popularnością (również jako doskonały wykonawca), to dziś należy do twórców niemal zapomnianych. Artysta już jako młodzieniec wykazywał niezwykły talent wirtuozowski. Prawdopodobnie właśnie dlatego otrzymał stypendium królewskie, które pozwoliło mu na edukację za granicą. Podczas swych wielu podróży trafił między innymi do Wiednia, gdzie spotkał najsłynniejszych twórców swojej epoki – Josepha Haydna i Wolfganga Amadeusa Mozarta. Historycy podejrzewają dziś, że u pierwszego z tych mistrzów pobierał nauki z zakresu kompozycji. Janiewicz prowadził aktywną działalność koncertową, zasłynął również jako organizator życia muzycznego i wydawca. W pierwszej dekadzie XIX stulecia otworzył sklep muzyczny i niewielkie wydawnictwo w Liverpoolu, stał się również jednym z założycieli Towarzystwa Filharmonicznego w Londynie. Ponad trzydzieści ostatnich lat życia spędził w Edynburgu, gdzie zorganizował szereg koncertów i festiwali muzycznych. W partii solowej wirtuozowskiego dzieła Janiewicza usłyszymy znakomitego Zbigniewa Pilcha, koncertmistrza Wrocławskiej Orkiestry Barokowej, który w 2017 r. wydał swój solowy album Oświecony wirtuoz.

Do twórczości klasyków wiedeńskich niejednokrotnie była porównywana również muzyka Josepha Martina Krausa, który miano „szwedzkiego Mozarta” zyskał m.in. dzięki swojej udanej twórczości operowej. Niemalże współczesny Mozartowi kompozytor, choć niewątpliwie obdarzony wyjątkowym talentem, nigdy nie zyskał sławy podobnej do tej, która osiągnął austriacki geniusz. Inna też była muzyczna droga obu twórców. W przeciwieństwie do Mozarta, którego kariera rozwijała się pod czujnym okiem ojca Leopolda, Kraus zdecydował się zostać kompozytorem dopiero w wieku dwudziestu dwóch lat. Miał wówczas za sobą jedynie trzy lata muzycznej edukacji. Wśród postaci, których twórczość niewątpliwie wpłynęła na język kompozytorski Krausa, największą rolę odegrali w tym czasie Christoph Willibald Gluck i Joseph Haydn. Młody artysta poznał ich obu w czasie podróży, w którą wysłał go jego mecenas – szwedzki król Gustaw III – i której celem był dalszy rozwój artystyczny. Zresztą to właśnie Haydnowi Kraus dedykował swoją Symfonię c-moll. Co więcej, najstarszy z klasyków wiedeńskich wystąpił w roli dyrygenta podczas prawykonania utworu. Podczas koncertu oprócz tej symfonii zabrzmi także Uwerturze do opery Olimpia Krausa.