Wybitny duński dyrygent Thomas Dausgaard podczas koncertu z NFM Filharmonią Wrocławską poprowadzi trzy kompozycje. Pierwszą z nich będzie Nagrobek Couperina Maurice’a Ravela, drugą koncert na wiolonczelę i orkiestrę autorstwa współczesnego twórcy, krajana dyrygenta. Wieczór zwieńczy zaś mniej znana symfonia napisana przez znakomitego czeskiego kompozytora tworzącego w epoce romantyzmu.

Skomponowany w 1917 roku Nagrobek Couperina jest jednym z większych dzieł napisanych przez Ravela. Jego geneza wiąże się z falą ponownego zainteresowania bogactwem osiemnastowiecznej literatury klawesynowej. Jak wskazuje sam tytuł, dzieło odnosi się do wybitnego francuskiego klawesynisty – François Couperina, choć, jak niegdyś podkreślił sam autor, utwór ten to „hołd złożony w istocie raczej muzyce osiemnastowiecznej niż samemu Couperinowi”. Kompozycja opiera się na barokowej formie suity i mimo że pierwotnie przeznaczona została na fortepian, niespełna dwa lata później doczekała się także wersji na orkiestrę.

Autorem drugiego z dzieł, które zabrzmią podczas koncertu, jest duński twórca urodzony w 1969 roku – Thomas Agerfeldt Olesen. Jest to artysta, który ma silne powiązania z Polską. Jednym z jego nauczycieli kompozycji był Henryk Mikołaj Górecki, w młodości silne wrażenie wywarła na nim w muzyka Krzysztofa Pendereckiego, a dorobek Witolda Lutosławskiego określił mianem swojego „kompasu estetycznego”. Olesen uważa, że nie można ignorować dorobku poprzednich pokoleń, a jego podważanie mija się z celem. W swojej własnej twórczości podejmuje twórczy dialog z tradycją, nastawiony na odkrywanie nowych jakości. Podczas koncertu w Narodowym Forum Muzyki świetny duński wiolonczelista Jakob Kullberg wykona II Koncert wiolonczelowy tego twórcy.

VI Symfonia D-dur Antonína Dvořáka ustępuje co prawda pod względem popularności niektórym spośród innych jego kompozycji, ale na pewno nie pod względem jakości. Było to jedno z dzieł, które pomogły ugruntować międzynarodową renomę czeskiego kompozytora. Była to też pierwsza z jego symfonii, która doczekała się publikacji, a tym samym popularności i wykonań częstszych niż inne jego wczesne dzieła. To radosna i pełna energii muzyka, w której indywidualizm Dvořáka dopiero się kształtował. Znajdziemy tu jeszcze echa twórczości tak cenionego przez niego Brahmsa, ale narrację uatrakcyjniają też cytaty z czeskiej muzyki ludowej, a trzecie ogniwo dzieła to pełen temperamentu furiant – czeski taniec ludowy. Atrakcyjności symfonii dodaje wielka uroda i chwytliwość Dvořákowskich melodii.