Osiągnięcia późnorenesansowej twórczości weneckiej przyniosły w historii muzyki daleko idące konsekwencje. Podczas koncertu w Auli Leopoldina Chór NFM skupi się na niemieckim dziedzictwie polichóralnym takich mistrzów, jak Johann Sebastian Bach, Felix Mendelssohn Bartholdy, Josef Rheinberger i Johannes Brahms. Barokowe wnętrze gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego to przecież jedno z tych miejsc na mapie miasta, w których nie sposób uciec od refleksji nad przeszłością nadającą ton kolejnym wiekom.

Wieczór otworzy przeznaczony na podwójny chór motet Fürchte dich nicht. Utwór ten został napisany prawdopodobnie na nabożeństwo żałobne odprawione w Lipsku 4 lutego 1726 roku, choć niewykluczone, że jest starszy i powstał jeszcze w Weimarze. Operując różnorodnymi fakturami, Bach połączył w nim tekst z Księgi Izajasza z fragmentami hymnu luterańskiego poety Paula Gerhardta. Z kolei 3 Psalmy op. 78 Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego powstały w wypełnionych intensywną pracą twórczą latach 1843 i 1844. Pierwszy element zbioru opiera się na kontrastujących odcinkach – od fragmentów przepełnionych duchowym spokojem po podniosłe tutti przy słowach „Tyś Synem moim”. Kolejne ogniwo, oparte na tekście Psalmu 43 („Wymierz mi, Boże, sprawiedliwość”), charakteryzuje się prostszą i bardziej zwięzłą formą. Następujące po nim, głęboko poruszające dzieło otwiera recytatyw tenora: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” – wezwanie powtórzone przez konającego na krzyżu Chrystusa. W przebiegu tej kompozycji chórowi przeciwstawieni są zarówno soliści, jak i wyodrębniony z zespołu kwartet śpiewaków.

Zakorzeniona w tradycji twórczość Josefa Rheinbergera kojarzona jest dziś głównie z muzyką organową. Msza Es-dur op. 109 pozostaje jego najbardziej cenionym utworem chóralnym. Artysta nawiązuje w niej zarówno do weneckiej polichóralności, jak i do późniejszej tradycji niemieckiej. Sercem kompozycji jest zwięzłe Sanctus, brzmiące dokładnie tak, jak można sobie wyobrazić hymn serafinów śpiewany przy Bożym tronie z biblijnej wizji proroka Izajasza – źródła liturgicznego tekstu. Autor zadedykował mszę papieżowi Leonowi XIII, za co został uhonorowany Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego. Programu koncertu dopełnią Fest- und Gedenksprüche Johannesa Brahmsa pisane w latach 1888 i 1889, a wiązane z nadaniem twórcy honorowego obywatelstwa Hamburga. Antyfonalne opracowania trzech motetów, choć zainspirowane technikami szkoły weneckiej, niosą ze sobą także kontekst polityczny epoki – odzwierciedlają lęk kompozytora przed powrotem podziałów w jego niedawno zjednoczonej ojczyźnie.